بعد از زلزله بم چند ماهي را به جمع اوري مستندات زلزله مشغول بودم و آنروزها بود که ساعتها مصاحبه را از خاطرات زمان روي دادن زلزله را از زبان مردم شهر ضبط كردم  تا آنکه روزي گذرم افتاد به مركز قطع نخاعي هاي امام رضاي بم !

مركز امام رضا محل نگهداري تعدادي از هموطناني بود كه پس از زلزله بنا بر دلايلي دچار قطع نخاع شده بودند زنان و مرداني با خاطراتي تلخ از روز حادثه كه به سختي حاضر بودند برايم خاطراتشان را جلوي دوربين شرح بدهند .

خاطراتي تلخ  ! از زنان قطع نخاع شده اي كه شوهران و پدرانشان به جهت آنكه نمي دانستند چگونه بايد يك مصدوم ضايعه نخاعي را از زير آوار در بياورند امروز بر روي تخت ها خوابيده بودند تا جوان هفده ساله اي كه در زير آوار چون فكر ميكرده پاهايش قطع شده دستانش را به تيراهني گرفته و خوش را بالا تر كشيده به اميد نجات در حالي كه صدايي عجيب و دردي مهلك در كمرش مي پيچد و ...

بعدالظهر ها شیرخشک و پوشک و شیشه شیر در سطح شهر توزیع می کردیم . کالاهایی که با انکه بسیار حیاتی بودند اما مشتریان خاص خود را داشتند و همگان بدنبال آن نبودند . قبل از غروب می رفتیم انبار دانشگاه آزاد کالاهای مورد نیازمون رو می گرفتیم و تا غروب هم کارمون تمام می شد

نقش ثانيه ها در بحث امداد و نجات و جايگاه تمرين در ارتقاء سطح يك نجاتگر !

به همراه آقاي پرويز جديد جهت بازديد از مناطق زلزله زده لرستان به سوي نطقه حادثه ديده حركت مي كرديم كه با صحنه تصادفي روبرو شديم كه يك دقيقه قبل روي داده بود . موتور سيكلتي با دو سرنشين با پژو ۴۰۵ به صورتي برخورد كرده بود كه يكي از سرنشينان موتور در جا فوت كرده بود و نفر ديگر كه يك پيرمرد شصت هفتاد ساله بود از چند نقطه دچار شكستگي هاي بسيار خطرناك شده بود و پاي راست خود را از زير زانو از دست داده و به شدت خونريزي كرده بود .

زمستان سال 85 فونداسيون بتني يك دكل نود و سه متري مخابراتي را در يك سايت مخابراتي مي ساختيم . اين دكل عظيم چهار فونداسيون بتني بسيار بزرگ داشت كه هر كدام به طور مجزا يكي از پايه ها را مهار مي كرد تا در زمان وزش بادهاي شديد بتواند از واژگوني ان جلوگيري كند . عمق خاكبرداري ما بيش از نه متر بود و ديواره اين خاكبرداري هم به خاطر محدوديتي شديد فضا به صورت پنيري برش خورده بود .

سالها پيش وقتي فقط هفده سال داشتم توسط عمويم در كارگاه ساختماني يك مدرسه  كه در يافت اباد تهران بود بعنوان يك كارگر ساده به كار مشغول شدم در ان سال من كه دانشگاه قبول شده بود با انكه از نظر مالي خانواده توانمندي داشتم موظف بودم جهت كمك خرج خود در دانشگاه تابستانها را به كار ساختماني بپردازم تا بتوانم از نزديك با مهارتهاي مورد نياز خودم اشنا شوم در ان سال دو بزرگوار به نام آقاي اميري كه معمار آموزش و پرورش بود به همراه مهندس شكوري كه خداوند رحمتش كند زحمات زيادي را براي اموزش من كشيدند با انکه از ان سالها تا كنون معلمان زيادي در بخشهاي مختلف ساختمان زحمت اموزش مرا بر عهده داشتند اما خاطرات بسیار زیبایی از این بزرگواران آنهم در حین کار برایم مانده که برای نو اموزان ساختمان خالی از فایده نیست .

پیرزن که فکر می کرد من کاره ای هستم جلویم را گرفته بود و من وامانده بودم که چه کنم ! به من می گفت یککامیون شن را پهن کرده ام بیا ببین اما هنوز همکارات نیامدند که کانکسم را نصب کنند ! دستانش را جلوی چشمانم گرفته بود تا ببینم که زخم شده است ! ده تن مخلوط را به امید آوردن کانکس یکشبه پهن کرده بود ! میگفت که تا فردا صبح آن روز که گفته بودندهر وقت این خاکها را پهن کنی کانکست را می دهند همه خاک را پهن کرده ! اما یک هفته ای هست که کسی نیامده !

کیف مدرسه ای رو که بهش داده بودم تو دست چپش نگه داشته بود و با دست راستش گوشه مانتوی عمه اش را ! وقتی مداد رنگی را بهش تعارف کردم لحظه ای درنگ کرد و بعد کیف را بر زمین گذاشت و مداد رنگی را گرفت ! دستش از مانتوی عمه اش جدا نمی شد ! اسمش زهرا بود .

.

کنار هم دیگر می چیدیم و با چند تا پتو و شاخه نخل علامتی میگذاشتیم که خانواده هایی را که از یک خانه پیدا کرده بودیم را از یکدیگر جدا کنیم !

امروز که به عکسهایی که انداخته ام نگاه میکنم تعجب میکنم از آنهمه طاقت ! نمیدانم چگونه بود که اشک چشمهای همه خشک شده بود !

از امروز چند روزی را با عکسها و شرح ها به پیشواز زلزله بم خواهیم رفت !

اینبار با داستان دو پشت و سه پشت ها !!

با عکسها و شرح انها با ما همراه باشید .

لحظات پاياني زندگي يك انسان داراي آنچنان حس عجيبي است كه كلمات از شرح آن ناتوان هستند . اغلب كساني كه در مباحث نجات كار مي كنند خاطره اي از چنين لحظاتي را در كارنامه خود دارند . برخلاف آنچه در فيلم ها نشان مي دهند اغلب مرگ به سرعت روي نميدهد  اين موضوع حتي براي كساني كه دچار قطع عضو شده اند و داراي خونريزي شديد هستند نيز بصورت لحظه اي نيست . اما انچه كه هميشه در چنين لحظاتي با حضور خود از نجات جان مصدوم جلوگيري ميكند ترس است .

نیروی انتظامی بم به جرم سرقت یه آبکش پلاستیکی مستعمل دستگیرش کرده بود و پس از رضایت صاحب مال به بهزیستی تحویل داده شده بود . میشد گفت اون زندانی یتیم خانه بود
با فاصله بیست کیلومتری مومن آباد از شهر بم که از میان کویر میگذرد میشد گفت احتمال فرار اون خیلی کم بود .
مجید یازده سال و هفت ماه سن داشت .
آشنایی ما از اونجا شروع شد ؛ که وارد یتیم خانه که شدم پسرکی نحیف با تکه چوبی توپ بسکتبال را کتک میزد ؛ و این اولین تصویری بود که دیدیم ! آنچنان با عصبانیت میزد که میشد فهمید که مشکلش از حد گذشته و راه حلی براش پیدا نمیشه ! و در این مواقع باید دق و دلی را سر یکی خالی کرد و چه کسی بهتر از توپ بسکتبال !

شب سوم در بم با یک آواره روبرو شدم ! سرباز بود نه اینکه از خودش حرفی بزنه ، از لباس سربازی خاکی اون معلوم بود، اومد نشست کنار چادر حرفی هم نزد ! تو دستش یک عروسک مثل جاسویچی بودو اون محو حرکت پاندولی اون شده بود . حالش را که  پرسیدم ، نگاهی مات به من کرد و بلند شد بره ، حرکتش بقدری برام آشنا بود که لحظه ای شک نکردم که با یک آواره روبرو هستم ! یك اواره فقط با خودش حرف میزنه ، اونهم توی ذهنش و اگر با فضولی روبرو بشه که بخواد باب حرف را باز کنه فرار میکنه ! بدون حتی یک کلمه !

11ساله / قد پیراهن 55 / سرشانه 43 / آستین50 / قد شلوار 63 / دور کمر84

دارای دو خواهر و یک برادر که نزد عمویش به بیگاری رفته اند ؛ عمویی که هر روز بچه ها را بخاطر سربار بودنشان کتک میزند و به بخت خود لعنت میفرستد که چرا بهزیستی برای کودکان زیر هفت سال و دختران در مومن آباد ؛ سرپناهی نساخته است تا او مجبور نباشد که برادر زاده های یتیمش را نگه دارد !

شکلات رامتین

به من ندادی ، دخترک زل زده بود تو چشمای من و دستش را صاف گرفته بود تو صورتم ، سعی کردم دوباره بچه ها را بشمرم ببینم چرا کم آوردم ! من که دوازده قسمت کرده بود، هر شکلات رامتین را چهار قسمت که به ازای سه شکلات باقیمانده از سه روز گذشته میشد : سه چهار تا دوازده تا !